Het tweede grote gebod zegt: Heb je naaste lief als jezelf (Marcus 12:31) De tweede grote opdracht is: Maak alle volken tot Mijn (Jezus') discipelen (=volgelingen) (Mattheüs 28:19). Daarom kun je als volgeling van Jezus moslims niet negeren.

Jezus zocht bewust mensen van alle mogelijke achtergronden op om hen het evangelie te vertellen. Later wordt het een van de kenmerken van de eerste christelijke gemeenten. Het is een gemeenschap dwars over de muren van volken en culturen heen en je moet niet denken dat die tegenstellingen vroeger minder waren dan vandaag. Zo kon het gebeuren dat een Noord-Afrikaanse slaaf ouderling werd in een gemeente en daar een gemeentelid de weg wees die een hoge functie had aan het hof van de keizer van Rome. De regel was: iedereen die door het geloof bij Jezus hoort, is één met ieder ander die ook bij Jezus hoort. Ook al is de een rijk en de ander arm en is de een autochtoon en de ander allochtoon. (Galaten 3:26-28) De christenen gingen enthousiast de wereld rond, naar allerlei volken en culturen. Die mensen zaten natuurlijk niet op hen te wachten, want ze waren tevreden met hun eigen godsdienst. Toch waren de christenen ervan overtuigd dat iedereen de boodschap van Jezus moest horen en geloven...!

Als jij vandaag Jezus wil volgen, praat je dan ook over 'dat Turkse meisje met haar eigenwijze hoofddoek, die trotse Somalische jongen met z'n vreemde opvattingen, die lastige Marokkaanse jongeren die bij het station rondhangen, dat Iraanse gezin waar niemand hoogte van krijgt.' Of zie je hen als mensen waar God net zo naar kijkt als naar jou en mij, omdat ook zij naar Zijn beeld zijn geschapen? Wij zien vaak makkelijker de mooie dingen bij onze eigen cultuur en de minder mooie dingen bij anderen. Alleen God kent alle mensen echt. Hij wordt niet gehinderd door het etiket dat wij elkaar opplakken. Hij kan als Enige een eerlijk oordeel geven. God zoekt ze allemaal en roept hen erbij, bij het evangelie, bij de christelijke gemeente. Zie jij naar hen uit?

Er is geen twijfel over mogelijk dat onze samenleving door de aanwezigheid van moslims minder simpel is geworden. Hoe jij daar persoonlijk over denkt, kon wel eens te maken hebben met je eigen ervaringen.

-Zet eens op een rijtje welke negatieve ervaringen je hebt gehad met moslims die je tegenkwam.
-En nu de positieve..........

Probeer je eens te verplaatsen in de situatie van moslimjongeren. Kruip eens in hun huid. Stel je eens voor:
Je ouders konden niet eens lezen en schrijven, toen ze dertig jaar geleden van een klein Nederlands boerendorpje emigreerden naar het overweldigende Casablanca. Je vader was daar welkom om in de fabriek te werken, maar verder heeft niemand zich ingespannen om hen op te nemen in de Marokkaanse maatschappij (inmiddels zit hij al twaalf jaar arbeidsongeschikt thuis). Jijzelf voelt je ook geen Marokkaan, maar Nederland is evengoed een vreemd land voor je. Hoewel je ouders van huis uit geen enkel idee hadden van het nut van onderwijs, heb jij met vallen en opstaan een beroepsopleiding kunnen afronden. Omdat jij hebt leren nadenken, kijk je eigenlijk neer op de dorpse cultuur en het traditionele christelijke geloof van je ouders. Je ouders kunnen jou omgekeerd ook niet goed meer volgen. Ze zijn bang dat je te Marokkaans wordt, trouwt met een Marokkaan, en misschien zelfs moslim wordt. Daar is natuurlijk geen sprake van, want jij voelt je voortdurend uitgespuugd door de Marokkanen die ‘jullie Hollanders' wantrouwen. Elke dag moet je je verantwoorden voor het staatsterrorisme dat de christelijke landen in de moslimwereld plegen. Ondanks je opleiding krijg je nergens een baan. Je bent te wit.

Hoe zou jij je voelen? Waarschijnlijk zou je niet willen worden aangekeken voor wat anderen doen. Je zou serieus genomen willen worden en een eerlijke kans willen krijgen. Denk aan wat Jezus deed. Iedereen wantrouwde de Samaritanen en er waren genoeg vervelende dingen gebeurd dat dat logisch was. Maar Jezus zocht hen op (Johannes 4). God vraagt van jou je naaste lief te hebben als jezelf, zelfs al was het je vijand.

Misschien denk je wel: Als Jezus nou van mij vraagt om niet te discrimineren, om je naaste lief te hebben als je zelf. Als Hijzelf een praatje maakte met een Samaritaanse vrouw, hoe zit dat dan? Hoe ver kan ik dan gaan? Als je vriendschap sluit, kun je toch ook verliefd worden? Een moslimjongen kan toch veel serieuzer zijn dan iemand die van iemand die in een christelijk gezin is opgegroeid, maar het zelf ook allemaal wel(niet) gelooft.....?

Het is duidelijk dat de bijbel geen bezwaren ziet in een huwelijk tussen mensen uit twee verschillende volken en culturen. Ruth de Moabitische trouwt met Boaz, de Israëliet en uit hun familie wordt later Jezus geboren. Wanneer je je leven deelt met iemand uit een andere cultuur, vraagt dat wel veel energie om elkaar te leren begrijpen en keuzes te maken. Cultuur is niet maar iets als een jas die je even kan verwisselen. Zelfs al is iemand hier geboren, dan nog hebben gewoonten en waarden van vroegere generaties grote invloed op de manier waarop je leeft. Dat is niet zo simpel als je misschien denkt.

Maar... verschillende culturen is niet hetzelfde als verschillende godsdiensten!
Kun je samen één worden, wanneer je niet hetzelfde geloof hebt? Daar zegt de bijbel nee op. Lees maar eens Deuteronomium 7:3-4. In de gemeente van Korinthe was het ook een actueel probleem. Alle gemeenteleden waren nog maar net tot geloof gekomen en hadden vaak ongelovige partners. Paulus zegt dat wie al getrouwd is niet moet scheiden wanneer hij of zij tot geloof komt (1 Kor. 7:12-16), maar wie een huwelijk aangaat, kan beter geen relatie aangaan met een ongelovige (2 Kor.6:14). 'Ongelovige' betekende niet dat iemand helemaal niet in god geloofde. Er was in de tijd van Paulus bijna niemand die niet in een god geloofde. Het gaat om de vraag of mensen ook geloofden in Jezus als Redder en Heer van hun leven. Ondanks alle respect dat moslims hebben voor Jezus, geloven ze dát niet. Jezus gaat het gesprek aan met de Samaritanen, maar Hij sluit geen compromis met hun geloof.

Waar het om ging en waar het om gaat is: als je één bent met Jezus, kun je niet tegelijk één worden met iemand die dat niet is (1 Kor.6:17 en Efeze 5). Hoe kan er immers intimiteit binnen je huwelijk zijn als er geen intimiteit is in het samen verbonden zijn met Jezus? Dan ga je toch verschillende wegen in het leven?
Soms heeft de moslimpartner wel belangstelling voor het christelijke geloof en heeft de christelijke partner hoop dat de ander zich zal bekeren. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar is het een eerlijke basis voor een huwelijk? En wat is de invloed van familie en vrienden, vooral als er straks kinderen komen?

Meer hierover is te lezen in het hoofdstuk ‘Samen één? - Over gemengde relaties' in deel I van de serie Onderweg met moslims, met de titel Nabijheid en distantie.