Vrees of vrede?
Het protestlied ‘Wij zeggen nee, nee, nee tegen een azc’ stond enkele weken geleden in de top vijf van meest beluisterde liedjes. De teksten spraken kennelijk velen aan: “Alle grenzen open, ons land is in nood. (…) Ze overspoelen ons met mensen die hier niet passen. Asielzoekers met fatbikes, iPhones, dure jassen.” Dat zo’n lied in korte tijd razend populair werd, komt niet uit de lucht vallen. Vrijwel alle politieke partijen benoemden tijdens de verkiezingen asiel en migratie als probleem. Sinds de staatscommissie Demografische Ontwikkelingen vorig jaar een rapport uitbracht, is het geen taboe meer om te streven naar minder instroom door asiel en immigratie.
Ik hoop niet dat zo’n lied de houding van christenen kenmerkt. Het is goed wanneer de overheid meer daadkracht toont om urgente vraagstukken op te lossen, maar het zou een slecht getuigenis zijn wanneer het vooral christenen zijn die willen dat er minder asielzoekers en migranten naar ons land komen. Vaak heeft die wens te maken met de angst iets van eigen welvaart en cultuur kwijt te raken. In het evangelie gaat het echter om het volgen van Christus die bereid was om de hemel te verlaten om ons te redden. De eerste christelijke gemeenten vielen op door hun zorg voor kwetsbaren en eenheid over de grenzen van culturen heen. In een wereld met veel minder zekerheden dan wij hier vandaag hebben, waren christenen mensen die leefden vanuit hoop vanwege de opstanding van Christus.
Christenen zijn een minderheid geworden in ons land, dat is de laatste verkiezingen weer eens duidelijk geworden. De grootste uitdaging voor de kerk vandaag is om weerstand te bieden aan de druk om te conformeren aan een seculier wereldbeeld. Daarnaast is het wel zo dat moslims bewust proberen om de Bijbel in diskrediet te brengen en christenen over te halen moslim te worden. Dat moet in onze kerken veel serieuzer aandacht krijgen, anders verliezen we steeds meer gemeenteleden aan de islam. Maar er zijn niet alleen maar zorgen: de afgelopen dertig jaar zijn er misschien wel vijftig keer meer moslims christen geworden, dan omgekeerd. Ik merk hoe in tal van kerken in ons land het missionaire werk onder asielzoekers en migranten een positieve invloed heeft op het geestelijke leven van de gemeente. Juist wanneer we het evangelie delen met anderen, wil Christus ook aan ons laten zien dat Hij leeft en regeert. Veel arbeidsmigranten en een deel van de asielzoekers is christen. Als de huidige trend van vergrijzing en migratie doorgaat, heeft binnenkort 25-30 % van de christenen in ons land een migratie-achtergrond.
Het evangelie leert ons geen naïef vooruitgangsgeloof. Vlak voordat Jezus het kwaad van de wereld op Zich nam, zei Hij tegen zijn leerlingen: Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed: Ik heb de wereld overwonnen (Johannes 16:33). Met die woorden gaf Hij hen en geeft Hij ons de opdracht om Zijn getuigen te zijn in de wereld. Ook vandaag en ook naar moslimasielzoekers en -migranten.
Cees Rentier, predikant-directeur
Dit artikel verscheen in ons kwartaalblad Orientatie (nummer 161, december 2025)
Lees meer artikelen uit Oriëntatie online en/of meld u aan om het blad 4x per jaar gratis thuis te ontvangen.
