Eensgezind Jezus grootmaken
Ehsan en Sahar staan te popelen om terug te gaan naar Iran om daar de mensen meer over Jezus te leren. Voor een goed getuigenis is aanbidding van Jezus en eenheid onder Iraanse christenen heel belangrijk. Daarom organiseren ze in allerlei landen aanbiddingsconcerten.
Ehsan en Sahar zijn bescheiden mensen. In hun kleine woning wijst niets op de grote impact die ze de afgelopen maanden hebben gehad op de wereldwijde Iraanse christelijke gemeenschap. Ehsan en Sahar groeiden op in de Iraanse stad Abadan. In 2013 vluchtten ze naar Nederland. Ze waren in naam sjiitische moslims, maar Ehsan was teleurgesteld in het geloof en in feite atheïst. De start in Nederland was niet makkelijk. Hun asielverzoek werd afgewezen en Sahar werd ernstig ziek. In hun nood bad Ehsan wel tot Jezus, maar hij bleef ook sceptisch. In Ter Apel en Amsterdam werden ze geholpen door mensen uit de kerk en het leek alsof God wel antwoordde als ze baden. Sahar kreeg een droom waarin Jezus zijn handen naar haar uitstak en haar uitnodigde om tot Hem te komen. Ze vertelde het aan Ehsan, maar hij had niets gezien en gehoord en bleef sceptisch. Toch begon er ook bij hem een zaadje van geloof te groeien. In 2015 werden ze gedoopt in Hoop voor Noord te Amsterdam, waar ze nog steeds lid zijn. Ehsan volgde in 2021 de Filippus-opleiding van Evangelie & Moslims en hun getuigenis kwam dat jaar ook in dit blad. Inmiddels is er echter veel gebeurd.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Een verwarrende droom
Ehsan: ‘Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst de droom kreeg over een grote Iraanse worshipdienst, dacht ik: Dit is geen droom, het is gewoon een goed gevoel. Het is omdat ik houd van worshipmuziek, het is geen boodschap van God. Een paar jaar deed er ik er niets mee. Ik merkte echter dat de droom mij niet losliet, maar steeds terug kwam. Toen ik op YouTube naar een worshipdienst van een grote Arabische kerk in een grot in Egypte keek, raakte dat mijn hart heel sterk. Het was alsof God heel duidelijk tegen mij zei: Vind je dit niet leuk? En ja, ik had al vaak gedacht: waarom hebben wij niet net zoals Arabieren een grote worshipdienst met alle Iraanse kerken? En de stem bleef tot mij terugkomen: ‘Vind je dit niet leuk? Wil je deze dag niet hebben? Ga maar beginnen, ga maar starten, ga maar lopen.’ Ik hoorde die stem bij een paar nummers die ik vaak beluisterde. Het ene was een Arabisch lied van die kerk in Egypte. Een keer luisterde ik naar dat lied toen we gasten hadden, maar ik moest naar de keuken rennen omdat ik zo geëmotioneerd raakte. Dat verwarde mijn hart. Ik wist niet wat ik moest doen.’
De Leeuw van de stam Juda
‘Een keer in de kerk vroeg onze voorganger Jurjen ten Brinke aan de teamleiders: wat is jullie droom voor de toekomst? De anderen noemden allerlei dingen en ik kon mij niet inhouden en zei spontaan: Ik wil een dag organiseren voor alle Iraniërs van verschillende kerken en verschillende landen om allemaal samen God groot te maken. Jurjen was verrast en zei: wat een mooie droom, we gaan ervoor bidden. Ik had nog steeds geen idee wat ik moest gaan doen. Vaak had ik gedacht: er zijn allerlei grote Iraanse christelijke organisaties en zangers, zíj moeten zo’n droom krijgen, niet ik. Maar iedere dag kwam die droom, dat verlangen, terug. Een keer luisterde ik tijdens een tijd van stilte en Bijbellezen naar het Iraanse lied In ast farjadeh shire sabte Jahoeda (Dit is de schreeuw van de Leeuw van de stam Juda). Tijdens dat lied was het alsof God tegen mij zei: Ik wil mijn stem verheffen over de duisternis die over Iran ligt. Daarvoor is het nodig dat jullie één worden en samen met mijn Leeuw van Juda dit lied gaan zingen. Toen werd de droom voor mij duidelijk. Dat was nog vóór de 12-daagse oorlog van juni 2025.’
Niemand kende mij
‘Toen wist ik wat ik moest gaan doen. Ik stuurde naar beroemde zangers en grote organisaties mijn droom en de vraag of ze wilden meehelpen een groot aanbiddingsconcert te gaan organiseren in Nederland. Maar de meesten reageerden niet eens, of ze zeiden: er komen zoveel mensen naar ons toe met dromen, die kunnen wij niet allemaal serieus nemen. Niemand kende mij. Ik hoorde niet bij een bekende organisatie zoals Elam Ministries, Transform Iran of Seven Ministries. Een leider uit Amerika zei tegen me: Luister broer, iedereen heeft die droom, maar besef je dat die droom 250.000 dollar kost? Ik zei tegen God: U weet dat ik niet rijk ben en niemand kent mij, waarom geeft U die droom aan mij? Maar God zei: Ik heb jouw geld niet nodig. Jurjen kende mensen die mij hielpen aan een grote zaal met geluids- en opname-apparatuur en met veel moeite kwam ik toch in contact met een bekende zanger, Roozbeh, van Elam Ministries in Engeland die door mijn droom werd aangesproken. Roozbeh zei tegen mij: Ik ga jou helpen aan telefoonnummers van musici, maar jij moet hen zelf uitnodigen. Want als je eenheid tussen kerken en organisaties wil, dan kan niet één organisatie dit organiseren, dan moet jij dit doen omdat jij onafhankelijk bent.’
De echte Leeuw
‘Het lukte uiteindelijk om een team bij elkaar te krijgen. We hadden aanvankelijk gekozen voor 23 augustus 2025, maar er kwamen belemmeringen voor de artiesten. Toen bleef er nog maar één zaterdag over dat de Basiliek in Veenendaal beschikbaar was: 31 januari 2026. Dat was 12 Bahman op de Perzische kalender, precies de verjaardag van de islamitische republiek sinds 1979, maar dat besefte ik pas veel later. Intussen had Israël Iran aangevallen en opmerkelijk genoeg noemde Israël deze 12-daagse oorlog “Operatie Rijzende Leeuw”. En na die oorlog kwamen er protesten in Iran en de mensen in Iran noemden hun protest Leeuw van de zon als verwijzing naar de oude vlag van Iran. En ik dacht: voordat deze leeuwen kwamen, stond de echte Leeuw van Juda op, Jezus. Over Hem gaat mijn droom, Hem gaan wij volgen.’
‘Het regime sloeg het protest neer door ontzettend veel mensen te vermoorden. Daarmee werd voor de mensen de macht van de duisternis in Iran onthuld. Toen begonnen kerkleiders te zeggen: God moet iets gaan doen, de Leeuw van Juda moet die macht van de duisternis overwinnen. We moeten God vragen dat Hij de macht van de duisternis in Iran verbreekt. Toen ik hen vertelde over mijn droom wilden ze meteen meehelpen. Zo ontstond er een heel mooie samenwerking. Er kwam eenheid, de eenheid waarover God in mijn droom gesproken had. Ik zei tegen de mensen die meededen: als jullie problemen hebben met elkaar, dan moet je die problemen maar even parkeren, nu moeten we in eenheid samenwerken. Het gaat ook niet over mij, want ik heb geen kracht hiervoor. We hebben samen naar God geluisterd. Het werd een prachtige dag. We hebben die zaterdag 31 januari vier uur lang gezongen en Jezus groot gemaakt in de Basiliek, met ongeveer 850 Iraniërs uit allerlei kerken.’
Geen politiek
Vlak voordat het concert begon schreeuwden mensen politieke leuzen in de zaal over de zoon van de Sjah, net als tijdens de protesten op straat in Iran. Maar jullie stopten dat meteen.
Ehsan: ‘Ja, wij wilden geen politieke bijeenkomst, geen leuzen, geen vlaggen, wij wilden alleen de naam van Jezus grootmaken. Als wij iets voor God willen doen, moeten wij de hoofden van mensen niet kapotmaken met politiek. Wij waren daar om alleen de naam van God groot te maken. Jezus is de Leeuw van Juda die de duisternis gaat verbreken. Ik geloof ook dat Hij dat gedaan heeft. Politieke leiders hebben allemaal hun eigen plannen met Iran, maar God wil de geestelijke duisternis van Iran verbreken. Ik zag de tijd erna hoe de leiders van Iran onderling verward werden. Dat er sprake was van een geestelijke strijd zag je ook doordat ze Baälsbeelden, afgodsbeelden, op verkeerspleinen plaatsten en die in brand staken. Het was alsof zij een beroep deden op de machten van de duisternis en de mensen die zij vermoordden aan hen offerden. Maar de Leeuw van Juda heeft hun kracht verbroken.’
Wereldwijde eenheid
‘Ik ontdekte al snel dat dit aanbiddingsconcert nog maar de eerste stap was. Meteen na afloop kreeg ik allerlei berichten van Iraanse christenen met de vraag: wat is de volgende stap? Wat kunnen we doen? Iraniërs van over heel de wereld hadden de dienst in Veenendaal gevolgd en vroegen of hetzelfde ook in hun stad kon plaatsvinden. De eerste stap was eenheid tussen Iraanse kerken in Nederland. Ik besefte dat de tweede stap de eenheid tussen Iraanse kerken wereldwijd was. Ik had geen idee hoe ik daar zelf iets aan kon doen, maar na een paar dagen kreeg ik een eerste telefoontje en al snel bleek het mogelijk om eenzelfde aanbiddingsconcert te organiseren in Vancouver, Canada. En dat heeft op 28 maart plaatsgevonden. Op dit moment zijn we bezig met de voorbereidingen van twee concerten in Australië. Het thema van het eerste concert was de schreeuw van de Leeuw van Juda. Die schreeuw heeft geklonken en gewerkt in Iran. Daarna had ik het gevoel dat God tegen mij zei: Ik wil dat Iraanse christenen zich wereldwijd richten op onderlinge eenheid om klaar te zijn om straks naar Iran te gaan als Iran vrij wordt. Jullie kunnen niet met ‘verschillende Jezussen’ naar Iran gaan. Jullie krijgen verschillende gaven, maar moeten in eenheid gaan. Misschien volgend jaar, misschien eerder, komt er vrijheid in Iran. Dan zijn er 90 miljoen mensen die Jezus nodig hebben. Daar moeten we gereed voor zijn. De duivel heeft veel verdeeldheid tussen Iraanse kerken veroorzaakt, maar God wil ons weer bij elkaar brengen, zodat we in eenheid met Jezus naar Iran kunnen gaan en daar het goede nieuws bekend maken.’
Jullie kunnen niet met ‘verschillende Jezussen’ naar Iran gaan.
Een plan voor Iran
De droom begon bij Ehsan, maar heeft ook Sahar in beweging gebracht. Ze begint te stralen als ik haar vraag of ze ook betrokken is bij de droom van Ehsan. ‘
Jazeker! Natuurlijk ga ik mee met hem naar alle concerten. Ik doe de organisatie niet, maar help Ehsan. Ik heb de afgelopen vijf jaar gezien hoe God tot hem gesproken heeft toen we samen naar christelijke liederen luisterden. Ook ik dacht: het is zo mooi zoals die Arabische christenen samen zingen, dat moeten wij als Iraniërs ook doen. Ik wil graag terug naar Iran zodra dat weer kan. Er zijn heel veel Iraanse kerken, waarom kunnen die niet allemaal samen een mooi event hebben? Het was ook mijn verdriet dat wij dat als Iraniërs niet hadden. Ik heb Ehsan vanaf het begin aangemoedigd en vaak samen met hem gebeden thuis. Ik geloof dat God een plan heeft voor Iran en daarom de Iraanse christenen en kerken bij elkaar heeft gebracht. Straks na de oorlog hebben de mensen in Iran God nodig. Hier in het westen hebben alle Iraniërs het evangelie gehoord, maar in Iran moeten velen het nog horen.’
In welke stad in Iran hopen jullie als eerste een aanbiddingsconcert te houden?
Ehsan: Sommige kerkelijke leiders praten al over een concert met 100.000 mensen op een groot plein in Teheran. Maar ik denk dat als Iran vrij wordt, we eerst huisgemeenten en kerken moeten helpen zodat Iraanse mensen Jezus leren kennen. Als mensen daarna een verlangen krijgen om samen Jezus groot te maken, dan helpen we hen graag. Van een jonge boom kun je geen honderd kilo fruit verwachten. Als we meteen met grote dingen beginnen, waarderen mensen het werk van God in de kleine dingen niet.’ Sahar leest Jeremia 49:34-39. Beloften voor Elam. ‘We werden als Iraniërs als straf voor onze zonden verspreid over de hele wereld. Maar God gebruikt dat zodat we hier de ware God leren kennen om Hem straks ook in Iran bekend te maken. Familie en vrienden uit Iran bellen mij en zeggen: Jullie hebben een lieve Vader en een lieve Jezus. Willen jullie voor ons bidden dat Hij ons helpt? Maar ik zeg tegen hen: Waarom bidden jullie zelf niet tot Hem? Deze God is een God van de hele wereld, jullie mogen ook zelf tot Hem bidden.’
Dit artikel verscheen in ons kwartaalblad Oriëntatie (nummer 163, juni 2026)
Lees meer artikelen uit Oriëntatie online en/of meld u aan om het blad 4x per jaar thuis te ontvangen.
